Δαχτυλίδι ασφαλείας "το θαύμα του Αγίου Γεωργίου για το φίδι"

Τα κοσμήματα, όπως και κάθε ακριβό αντικείμενο, απαιτούν προσεκτικό χειρισμό και συγκεκριμένη φροντίδα. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην εμφάνιση κοσμημάτων σε ζεστά και υγρά κλίματα. Είναι επίσης απαραίτητο να προστατεύσετε τα κοσμήματα από το να πάρουν αρώματα και καλλυντικά πάνω τους.

Από την αρχαιότητα, το δαχτυλίδι, ένας φαύλος κύκλος, έχει γίνει αντιληπτό ως σύμβολο ενότητας, άπειρου και ολότητας. Η παράδοση της φθοράς Δαχτυλιδιών ήρθε στη Ρωσία από το Βυζάντιο μαζί με τον Χριστιανισμό. Η ίδια η λέξη "δαχτυλίδι" προέρχεται από το παλαιό σλαβικό "Κόλο" – κύκλος, τροχός, μία από τις παλαιότερες εικόνες της αιωνιότητας. Ήδη στους πρώτους αιώνες, οι Χριστιανοί φορούσαν δαχτυλίδια και δαχτυλίδια ως ειδικά σημάδια της ανάρτησής τους στην εκκλησία, τοποθετώντας σύντομες ομολογίες πίστης πάνω τους. Για παράδειγμα, στους παλαιοχριστιανικούς πολύτιμους λίθους θα μπορούσε κανείς να βρει ένα ψάρι (Ελληνικά: IHTHYS — "Ιησούς Χριστός, Υιός του Θεού, Σωτήρας"), μια άγκυρα – σύμβολο ελπίδας για σωτηρία, ένα πλοίο ως αλληγορία για την εκκλησία ή το μονόγραμμα του Χριστού - Χρυσόμου.

Η πλατίνα είναι ένα από τα πιο σπάνια και πολύτιμα μέταλλα στη Γη. Το όνομά του προέρχεται από την ισπανική πλατίνα, που σημαίνει "μικρό ασήμι". Σε αντίθεση με το χρυσό ή το ασήμι, η πλατίνα δεν αμαυρώνει στον αέρα, δεν διαβρώνεται σε υγρό περιβάλλον και δεν φοβάται τις υψηλές θερμοκρασίες. Αυτό το γκρι-λευκό μέταλλο έχει μια μοναδική χημική αντοχή, γεγονός που το καθιστά σύμβολο καθαρότητας και αμετάβλητου.

Αυτή η συλλογή περιέχει τα κύρια έργα του Βλαντιμίρ Μιχαήλ: εικόνες, σταυροί, δαχτυλίδια και αλυσίδες από ευγενή 950 πλατίνα. Το μέταλλο, το οποίο δεν αμαυρώνει και δεν φοβάται το χρόνο, γίνεται ένα φυσικό πλαίσιο για αρχαία σύμβολα και φιλιγκράν χειροτεχνία. Η πλατίνα δίνει έμφαση στην τελειότητα των γραμμών, την αυστηρότητα του στολιδιού και το βάθος της παράδοσης του Νόβγκοροντ των λεπτών πλαστικών, όπου κάθε λεπτομέρεια έχει επαληθευτεί εδώ και αιώνες.

Από τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, οι πιστοί, πηγαίνοντας σε προσκύνημα ή μακρύ ταξίδι, προσπάθησαν να έχουν μαζί τους ένα ιερό – ένα σωματίδιο του Σταυρού του Γολγοθά, λείψανα αγίων ή αντικείμενα αφιερωμένα πάνω τους. Έτσι εμφανίστηκαν τα encolpions (από τα ελληνικά "collos" — έντερα, καρδιά): μικρές κιβωτοί που φορούσαν στο στήθος. Αρχικά, είχαν σχήμα μενταγιόν με σχηματική αναπαράσταση σταυρού, αλλά με την πάροδο του χρόνου απέκτησαν οι ίδιοι μια σταυροειδή εμφάνιση. Στη Ρωσία, τέτοιοι σταυροί άρχισαν να ονομάζονται λείψανα, αφού κρατούσαν τα σωματίδια των λειψάνων μέσα και ως εκ τούτου ήταν προικισμένα με ιδιαίτερη χάρη για τον πιστό.