Το γαμήλιο δαχτυλίδι " και οι δύο θα γίνουν ένα στη σάρκα...»

Τα κοσμήματα, όπως και κάθε ακριβό αντικείμενο, απαιτούν προσεκτικό χειρισμό και συγκεκριμένη φροντίδα. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην εμφάνιση κοσμημάτων σε ζεστά και υγρά κλίματα. Είναι επίσης απαραίτητο να προστατεύσετε τα κοσμήματα από το να πάρουν αρώματα και καλλυντικά πάνω τους.

Από την αρχαιότητα, το δαχτυλίδι, ένας φαύλος κύκλος, έχει γίνει αντιληπτό ως σύμβολο ενότητας, άπειρου και ολότητας. Η παράδοση της φθοράς Δαχτυλιδιών ήρθε στη Ρωσία από το Βυζάντιο μαζί με τον Χριστιανισμό. Η ίδια η λέξη "δαχτυλίδι" προέρχεται από το παλαιό σλαβικό "Κόλο" – κύκλος, τροχός, μία από τις παλαιότερες εικόνες της αιωνιότητας. Ήδη στους πρώτους αιώνες, οι Χριστιανοί φορούσαν δαχτυλίδια και δαχτυλίδια ως ειδικά σημάδια της ανάρτησής τους στην εκκλησία, τοποθετώντας σύντομες ομολογίες πίστης πάνω τους. Για παράδειγμα, στους παλαιοχριστιανικούς πολύτιμους λίθους θα μπορούσε κανείς να βρει ένα ψάρι (Ελληνικά: IHTHYS — "Ιησούς Χριστός, Υιός του Θεού, Σωτήρας"), μια άγκυρα – σύμβολο ελπίδας για σωτηρία, ένα πλοίο ως αλληγορία για την εκκλησία ή το μονόγραμμα του Χριστού - Χρυσόμου.

Η παράδοση της ανταλλαγής δαχτυλιδιών κατά τη σύναψη του γάμου πηγαίνει πίσω στην αρχαιότητα. Ήδη στην αρχαία Αίγυπτο, ένα δαχτυλίδι που φορούσε στο μεσαίο δάχτυλο του αριστερού χεριού συμβόλιζε την αδιάσπαστη σύνδεση των καρδιών – πιστεύεται ότι μέσω αυτού του δακτύλου το αίμα ρέει απευθείας στην καρδιά. Στην αρχαία Ρώμη, το απαραβίαστο των δεσμών γάμου επιβεβαιώθηκε από το ίδιο το μέταλλο, από το οποίο κατασκευάστηκε το κόσμημα. Με την υιοθέτηση του Χριστιανισμού, τα δαχτυλίδια εισήλθαν στην εκκλησιαστική ιεροτελεστία του γάμου: τον τέταρτο αιώνα έγιναν μέρος της τελετής και μέχρι τον δέκατο αιώνα καθιερώθηκαν σταθερά στην ορθόδοξη παράδοση.