Η Αγία Αλεξάνδρα της Ρώμης, αυτοκράτειρα της Νικομήδειας, ήταν σύζυγος του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, ένθερμου ειδωλολάτρη και διώκτη των Χριστιανών, και ήταν επίσης ειδωλολάτρης από τη γέννηση.

Ο Άγιος Γεώργιος ο Νικηφόρος υπέφερε μεταξύ των πολλών χριστιανών κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Διοκλητιανού. Όντας διοικητής χιλιάδων, συνελήφθη επειδή ομολογούσε ανοιχτά τον Χριστό. Ο Κύριος δεν εγκατέλειψε τον μάρτυρα στα βάσανα του. Όταν ο ίδιος ο άγγελος του Κυρίου παρέδωσε τον άγιο του Θεού από θανάσιμα βασανιστήρια και θεράπευσε τις τρομερές πληγές του, πολλοί, συμπεριλαμβανομένης της τσαρίνας Αλεξάνδρας, τον είδαν άθικτο και πίστεψαν στον Χριστό.

Όταν ο Άγιος πολεμιστής Γιώργος κατέστρεψε το ναό με είδωλα στο όνομα του Κυρίου Χριστού και βασανίστηκε ξανά, η Τσαρίνα Αλεξάνδρα δεν μπορούσε πλέον να κρύψει την πίστη της στον Σωτήρα.

Πήγε στον τόπο όπου βασανίστηκε ο Άγιος Γεώργιος και, πέφτοντας στα πόδια του Μεγάλου Μάρτυρα, ομολόγησε τον Χριστό ως τον αληθινό Θεό μπροστά σε όλους τους ανθρώπους, δηλώνοντας τον εαυτό της Χριστιανό. Μόλις το έμαθε αυτό, ο Διοκλητιανός, αναστατωμένος από θυμό, καταδίκασε τη βασίλισσα σε θάνατο και διέταξε να εκτελεστεί μαζί με τον ιερό πολεμιστή.

Στο δρόμο προς τον τόπο εκτέλεσης, η βασίλισσα εξαντλήθηκε και ζήτησε από τους στρατιώτες να την αφήσουν να ξεκουραστεί για λίγο. Κατά τη διάρκεια μιας σύντομης ανάπαυσης, πρόδωσε το πνεύμα της.

Σύμφωνα με έναν άλλο μύθο, ο θάνατος του Αγίου Μάρτυρα αποδείχθηκε φανταστικός και ο Κύριος την έσωσε θαυματουργικά από το θάνατο, ώστε να μπορεί να τον υπηρετήσει μαζί με την κόρη της, τον Άγιο Μάρτυρα Βαλέρια.

Πέρασαν πολλά χρόνια στην εξορία, και ήδη κάτω από τον αυτοκράτορα Λικίνιο αποκεφαλίστηκαν για να ομολογήσουν τον Χριστό και τα σώματά τους ρίχτηκαν στη θάλασσα.