Η Αγία Ιουλία προερχόταν από μια ευγενή οικογένεια που ζούσε στην Καρχηδόνα. Μετά την κατάληψη της πόλης από τους Βάνδαλους του Γενσερίκου το 439, συνελήφθη και πωλήθηκε σε σκλαβιά σε έναν Σύρο έμπορο ονόματι Ευσηβία. Η νεαρή χριστιανή υπηρέτησε τον κύριό της με ζήλο, παρέμεινε πιστή στον Κύριο Ιησού Χριστό, προσευχόταν αδιάκοπα και οδήγησε μια αυστηρά εγκρατή ζωή.

Ο πλοίαρχος κατέβαλε πολλές προσπάθειες για να μετατρέψει την Τζούλια στον παγανισμό: έπεισε, απείλησε, αποπλάνησε, αλλά, πεπεισμένος για τη σταθερότητά της, υποχώρησε, γεμάτος σεβασμό για τον ευσεβή σκλάβο του και την άφησε μόνη της.

Μια μέρα, ο Ευσέβιος πήγε με πλοίο στη Γαλατία και, μεταξύ άλλων σκλάβων, πήρε μαζί του την Ιουλία. Προσγειώθηκαν στην Κορσική στην περιοχή της πόλης Nonza, την ημέρα που ένας ταύρος θυσιάστηκε στους θεούς εκεί. Ο Ευσέβιος πήγε στην ξηρά και εντάχθηκε στις εορταστικές εκδηλώσεις, αλλά η Τζούλια, μη θέλοντας να λατρεύει είδωλα, παρέμεινε στο πλοίο. Όταν ο ηγεμόνας Φήλιξ του Σάξο το έμαθε, μέθυσε τον Ευσέβιο, ο οποίος αρνήθηκε να φέρει την Ιουλία στην ακτή, και όταν ο έμπορος αποκοιμήθηκε, ο Φήλιξ διέταξε να φέρει την Ιουλία και της ζήτησε να θυσιάσει στους θεούς.

Η Παναγία καταδικάστηκε σε θάνατο για την άρνησή της και ειδικά για τη θαρραλέα απάντησή της. Ο δάσκαλος της Τζούλια ξύπνησε και την βρήκε ήδη να πεθαίνει. Ταυτόχρονα, αυτός και όλοι οι κοντινοί είδαν φωτεινούς αγγέλους γύρω από τον μάρτυρα και ένα χιονισμένο περιστέρι που προερχόταν από το στόμα της και ανέβαινε στον ουρανό. Έτσι, η ψυχή της Παναγίας Τζούλια, μετά από μακρά ταλαιπωρία σε μια προσωρινή ζωή, πέταξε μακριά στην αιώνια και ευτυχισμένη ζωή. Ο άγγελος του Κυρίου ενημέρωσε τους μοναχούς του μοναστηριού στο γειτονικό νησί για το θάνατο του Αγίου Μάρτυρα. Οι μοναχοί πήραν το σώμα του Αγίου και το έθαψαν στο ναό του Μοναστηριού τους. Στο μενταγιόν, ο άγιος απεικονίζεται με σταυρό, μαρτυρώντας την αφοσίωσή της στον Σωτήρα, στον οποίο η νεαρή Παναγία παρομοιάστηκε ακόμη και με την εικόνα του θανάτου της.